மலையுச்சிப் பூவின் தியானம்

கைக்குழந்தை உள்ளங்கையென மொட்டவிழ்கிறது

பறிக்கப்படாத கனிகள் வீழ்ந்தழியும் மலைத் தரைகள்

வனப்பு மிக்க காடுகளைச் சுமக்கின்றன தம்மில் அவை

அந்திப் பறவைகள்

கறுப்புத் திட்டுகளாகப் பறந்து மறையும்

மாலை நேரங்களில் வனங்கள் என்ன செய்யும்

உன் பாடலெனப் பொழிந்திடும் மழை பார்

ஒவ்வொரு துளிகளிலும் உறைந்திருக்கக் கூடும்

தாண்டிப் பறந்த பட்சி இறகுகளின் ரேகைகள்

நீ மிதந்திருக்கிறாய் ஒரு வெண்குதிரையின் மீது

யாரும் அகற்றிடா ஆதிச் சருகுகள் மூடி மறைத்திருக்கும்

தடித்த வேர்கள் பிடித்து வைத்திருக்கும்

கருங்கற் குகைகளிடை வழி

உனது பயணப் பாதையல்ல

நீ பறித்து வரச் சென்ற மலையுச்சிப் பூவின் தியானம்

கடவுளுக்கானது

காட்டின் விரூபங்களை மறைக்கும் இராப் பொழுதுகளில்

உதிக்கும்

மலையுச்சிப் பூவின் சோர்ந்திடாத் திமிர்

உனது இலக்குகளில்

பகலைக் கரைத்த ஈரம் சொட்ட அழுத சூரியன்

எங்கோ தொலைந்துபோகும் இத் தருணத்தில்

தாமதியாதே

வனத்தின் வேர்களில் உனது புரவிகள் சற்று ஓயட்டும்

- எம். ரிஷான் ஷெரீப்

நன்றி

# தீராநதி இதழ் - ஆகஸ்ட், 2014, படிகள் - பத்தாவது ஆண்டுச் சிறப்பிதழ் - ஆகஸ்ட் 2014, வல்லமை இதழ், காற்றுவெளி, பதிவுகள், வார்ப்பு

விலகல்

அடைமழை பெய்தோய்ந்த

நள்ளிரவுக்கு முன்னரான பொழுதின் வளி

குளிரில் ஒடுங்கிக் கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்க்கும்

பனியை விரலிலேந்தி கடைசிப் பேரூந்திலிருந்து இறங்கினாய்

பகலை விடவும் இருளிடம் இருக்கின்றன

பல்லாயிரம் விழிகள்

அன்று ஒவ்வொரு விழியின் துளியுமிணைந்து

தெருவெங்கும் குட்டைகளாய்த் தேங்கியிருந்ததை

தாண்டித் தாண்டி நீ வந்த காட்சி

இருளின் கறுப்புத் திரைக்குள் மறைந்தது

பட்ட மரத்தின் அடிப்பாகத்தில்

புற்றெழுப்பும் கரையான்களைக்

கொத்த வரும் சாம்பல்குருவிகளை

பொறி வைத்துப் பிடிக்க ஆவலெழும்

வேட்டைக் கதைகளை நீ கொண்டிருந்தாய்

நாம் கதைத்தபடியே நடந்து கடந்த

எனது கிராமத்தின் ஒற்றையடிப் பாதை

வழித்தடங்களிலெல்லாம் அக் கதைகள் சிந்தின

விடிகாலையில்

அக் கதைகளைப் பொறுக்கித் தின்ற சாம்பல்குருவிகள்

தொலைதூர தேசமேகிப் பின்னர் வரவேயில்லை

உன்னைப் போலவே

- எம். ரிஷான் ஷெரீப் 

# நன்றி - அம்ருதா இதழ், ஜனவரி 2014 , எதுவரை இதழ், வல்லமை இதழ், காற்றுவெளி இதழ், பதிவுகள் இதழ், இன்மை இலக்கிய இதழ்

நுழைதல்

எந்த நட்சத்திரமும் உதிர்ந்துவிழா பனிபடர்ந்த இரவின் காலம்

எனது கைவிரல்களை ஒற்றியொற்றி

உன் நேசத்தைச் சொல்லிற்று

பசியினைத் தூண்டும் சோள வாசம்

காற்றெங்கிலும் பரவும்

அத்திப்பூ மலையடிவாரக் கிராமங்களினூடான பயணத்தை

முடித்து வந்திருந்தாய்

குடிநீர் தேடி அடுக்கடுக்காய்ப் பானைகள் சுமந்து நடக்கும்

பெண்களின் சித்திரங்களை

புழுதி பறக்கும் தெருவெங்கும் தாண்டி வந்திருந்தாய்

வெயிலெரித்த சருமத்தின் துயரம்

உன் விழிகளுக்குள் ஒளிந்திருக்கும்

அந் நெய்தல் நிலத்தின் அழகை என்றும் மறந்திடச் செய்யாது

நகரும் தீவின் ஓசை

நீ நடந்த திசையெங்கிலும்

பாடலாகப் பொழிந்திடக் கூடும்

அனற்சூரியனை எதிர்க்கத் தொப்பிகள் விற்பவன்

வாங்க மறுத்து வந்த உன்னை நெடுநாளைக்கு நினைத்திருப்பான்

உனைத் தீண்டி நகர்ந்திருந்ததொரு விஷத் தேள்

உச்சியிலிருந்து சருக்கச் செய்தது அதன் நச்சு

எல்லாம் கடந்துவிட்டன

நேற்றிருந்த மேகத்தைப் போல

இக் கணத்து நதி நீர் போல

உனது பயணங்கள் முடிவற்றன

எல்லையற்று நீளும் உனது பாதைகள் வலியன

ஏமாற்றங்களில் தடுக்கி விழுந்து

அனுபவங்கள் பல ஒளிந்திருந்த நெஞ்சுனது

பாளங்களாய்க் கனன்றெரிந்து

உன் வாழ்வின் கதைகள் பேசிற்று

உள்ளிருந்த எனக்கான உன் நேசம் சுகமாயும் வலியாயும் மிதந்தூறிட

தெப்பமென நனைந்தேன்

நரகப் பெருநெருப்புக்கஞ்சி

எவருக்கெனவோ மூடிக் காத்திருந்த பொக்கிஷ நந்தவனமொன்று

நீ வரத் திறந்தது

அன்று

உனக்கென உதிர்ந்ததொரு மந்திரப் பூ

உனக்கெனத் தெளிந்ததொரு வாசனைப் பொய்கை

உனக்கென மட்டும் துளிர்விடத் தொடங்கியிருக்கிறது ஒரு தளிர்

எல்லாவற்றையும் குறித்துத் தெரிந்திருக்கிறாய்

ஆனாலும் சகா

நீ உணர்வதற்கும் நம்புவதற்கும்

அப்பாலுள்ளது எனதுலகம்

- எம். ரிஷான் ஷெரீப் 

# நன்றி - அம்ருதா இதழ், ஜனவரி 2014, எதுவரை இதழ், வல்லமை இதழ், பதிவுகள், Painting - Abhijith

நீந்தும் மீன்களை வரைபவள்

அக் காலத்தில் பன்புற்களை நேர்த்தியாக வரிசைப்படுத்தி

அம்மா நெய்யும் பாய்கள்

அழகுணர்ச்சியை விதந்துரைக்கும்

பலரும் கேட்டுவந்து வாங்கிச் செல்வரென

சிறுமியின் தாய் பகன்றதும்

சிலிர்த்துக் கொள்ளும் மூதாட்டி

காடுகாடாய் நதிக்கரை தேடியலைந்து

கோரைப் புற்களைச் சுமந்து வந்த

அந்தி நேர நினைவுகளை

பேத்தியிடம் பகிர்கிறாள்

'முக்காடிட்ட பெண்கள் வரைதல் தகா'

மதகுருவின் உரை சுவரெங்கும் எதிரொலிக்கிறது

பித்தேறிய ஆண்கள் கூட்டம்

நளினமான கரங்களை அடக்கிவைத்திடும்

பாரம்பரிய எண்ணச் சங்கிலிகளோடு

புனித இல்லத்தின் வாயில் தாண்டுகிறது

உயிர் ஜீவராசிகளை

வர்ணச் சித்திரங்களாக வரைவோர்

நரகத்தில் அவற்றுக்கு உயிர்கொடுக்கக் கடவர்

எனவே ஓவியம் கவிதை பாடலிசை

திறமை எதிலிருப்பினுமதைக் காண்பித்தல் கூடாது

மீறிடின் சிறுமியெனக் கூடப் பாராது

மூங்கில் பிரம்பு பேசிடுமென

தடைக் குரல்கள் பல

வீடுகள் தோறும் முழங்கித் தீர்ப்பிடுகின்றன

கோரைப் புற்களைக் கொண்டு வந்து காய்த்து

நெய்யும் பாய்களில் சிறுமியின் முடங்கிய விரல்கள்

அழகிய சித்திரங்களைப் பின்னுகின்றன

ஓலைப் படல்களைத் தாண்டும்

தொட்டில் குழந்தைகளிற்கான

பெண்களின் தாலாட்டுக்கள்

தினந்தோறும் புதிது புதிதாய் உதிக்கின்றன

ஏரிக்கரைகளில் நிலா நேரங்களில்

உலவிடும் பிசாசுகளைப் பிடித்துன் தந்தையை

கட்டிவைக்கச் சொல்லவேண்டுமென்பது போன்ற

விதவிதமான உள்ளக் கிடக்கைகள்

சிறுவர் சிறுமிகளுக்கான பெண்களின் கதைகளில் வெளிச்சமிடுகின்றன

மூதாட்டியின் சிறுபராயம்

பாய்களிலும் கூடைகளிலும் கழிகிறது

வீட்டின் அனைத்து ஆண்களினதும்

வலிய கட்டளைகளுக்கு அஞ்சிய

அவளது எல்லா ஆற்றல்களும்

விரல்கள் வழி கசிகிறது

துளையிடப்பட்ட ஓடம்

மழைக் கணமொன்றில் நடுக்கடலில் தத்தளிக்கிறது

பாட்டியின் கதைகேட்ட சிறுமி தனது

வர்ணப்பெட்டியை எடுக்கிறாள்

எவளது கூந்தல் தூரிகையாலோ மீன்களை வரைபவள்

சித்திரத் தாள்களை ஊஞ்சலில் வைத்து ஆட்டி விடுகிறாள்

காற்றுவெளியில் நீந்தும் மீன்களைப் பிடிக்க

இரை தேடித் தடுமாறுகிறான்

அவ் வீட்டின் தூண்டில்காரன்

யன்னல்வழி கசியும்  மஞ்சள் வெளிச்சம்

அறை முழுவதையும் நிரப்புகிறது

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

20102012

நன்றி

# காலச்சுவடு இதழ் - 162, எதுவரை இதழ், தமிழ் மிரர் இதழ்

இடையனின் கால்நடை

காலை வெயில் அலைமோதும்

பனியில் குளித்த விருட்சங்களைச் சுற்றிய பசும்புல்வெளியில்

மேய விட்டிருந்தாய் உன் கால்நடையை

ஒழுகி அசைபோடச் செய்தபடியிருக்கும்

தனித்திருந்த கொட்டகையின் கூரைகள்

பகல் பொழுதின் மேய்ச்சல் நினைவுகளை

வைகறைவரை இரவிடம் கிசுகிசுக்கும்

வேட்டை விலங்குகளின் பார்வைக்குத் தப்பிய

கால்நடையின் சதைப் பூரிப்பில் மின்னும் அதன் சருமம்

உன் ப்ரியத்தில் உறைந்திருந்த அது

எங்கும் தப்பிப் போய்விடாது எனினும்

வேலியை இறுக்கிக் கட்டினாய் நீ

அதனையும் அறியாது அசைபோட்டபடியிருந்தது அது

மேய்ச்சலுக்கு இட்டுச் செல்ல முடியாத அடைமழை நாட்களில்

எங்கெங்கோ அலைந்து

தீனிச் செடி குலைகளை எடுத்து வருவாய்

உன் தலை தடவலில் உயிர்த்திருக்கும் அதனுலகம்

தீனிக்கென நீ வைத்திடும் எல்லாவற்றையும்

அன்பென எண்ணிச் சுவைக்கும்

அதட்டலுக்குப் பயந்து அடிபணியும் - பிறகும்

அகலாதிருக்க இவ் வாழ்வும்

உன் பரிவும் நிலைத்திடக் கனவு காணும்

தசை, தோல், எலும்பென கூறிட்டுப் பணம்பார்க்க

அதன் எடை கூடும் காலமெண்ணிக் காத்திருக்கும் உன்

கத்தியைக் கூர் தீட்டும் நாளில்

அதன் மேனியிலிருந்து எழக் கூடும்

விடிகாலைத் தாரகையோடு

பசும்புல்வெளியில் உலர்ந்த உன் பாசத்தின் வாசம்

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

நன்றி

# அம்ருதா இதழ், அக்டோபர் 2013, நவீன விருட்சம், திண்ணை, பதிவுகள், காற்றுவெளி இதழ்

ஒரு பூக்காலத்தில் நான் மிதக்கும் தோணி

மலைக் காடொன்றின் மத்தியில்

தெளிந்த ஒற்றையடிப் பாதையின் முடிவில்

ஒரு தனித்த குடில் வீடு உனது ஓவியமாகியிருந்தது

விகாரைக் கூரையை அதற்கு ஏன் தீர்மானித்தாயென்ற கேள்விக்கு

புறாக்களும் புனித தேவதைகளும் வந்து செல்வரெனச் சொல்லி

நீ காதலைச் சொன்ன தருணம்

மஞ்சள் அந்தி மாலை நேரத்தைப் போல எவ்வளவு அழகாக இருந்தது

சின்ன மேசையருகே முழந்தாளிட்டு

நாமருந்திய தேன்பானம் நீ தயாரித்தது

சூடுமற்ற குளிருமற்ற இதமான காலநிலையில்

நாம் நடந்துவரச் சென்ற அன்று நீ

மழை வருமா எனக் கேட்ட பொழுது சிரித்தேன்

பெருங்குளத்துக்கு மத்தியிலான காட்டைச் சுற்றிவர

நிலத்தில் பதித்திருந்த பச்சை விளக்குகள்

முன்னந்தியில் ஒளிர ஆரம்பிக்கையில் மழை

சட்டெனப் பெய்து வலுத்தது கண்டு கை கோர்த்துக் கொண்டோம்

அப்பொழுதெல்லாம் எவ் வடிவ மேகம் போல நீ மிதந்தாய்

என் புன்னகை ஒரு மந்திரக் கோலென்றாய்

எந்த அதிர்வுகளுக்கும் ஆட்படாத மனம்

அதிர்ஷ்டம் வாய்ந்ததெனச் சொல்லி

உனது தூரிகை தொடர்ந்தும் சித்திரங்களைப் பரிசளித்தது

என் நேசம் உன் புல்லாங்குழலின் மூச்சென்றானது

நீ இசைத்து வந்த வாத்தியக் கருவியை

அன்றோடு எந்த தேவதை நிறுத்தியது

உன்னிலிருந்தெழுந்த இசையை

எந்த வெளிக்குள் ஒளிந்த பறவை விழுங்கிச் செரித்தது

மழைக் காலங்களில் நீர் மிதந்து வந்து

விவசாயப் பயிர்களை நாசப்படுத்தி

பெருக்கெடுத்துப் பாய்ந்தோடும் நதியொன்றிருந்த

எனது கிராமத்தின் கதையை

இக் கணத்தில் உனக்குச் சொல்ல வேண்டும்

ஊரின் முதுகெலும்பாய்ப் படுத்திருந்த மலையின் ஒரு புறம்

சமுத்திரமும் இருந்தது

வாழ்நிலங்களைக் காக்கவென மூதாதையர்

அம் மலையைக் குடைந்து இரண்டாக்கி

ஆற்றின் தண்ணீர்ப் பாதையை

கடலுக்குத் திருப்பிய கதையையும்

கூடைகூடையாய் தொலைவுக்கு கால் தடுக்கத் தடுக்க

பெண்கள் கல் சுமந்து சென்று கொட்டிய கதையையும்

இரவு வேளைகளில் விழி கசியச் சொன்ன

பாட்டி வழி வந்தவள் நான்

அந்த மன உறுதியும் நேசக் கசிவும் ஒன்றாயமைந்த

நான் மிதக்கும் தோணியை ஒரு பூக்காலத்தில்

ஏழு கடல் தாண்டித் தள்ளி வந்திருக்கிறாய்

உனது எல்லா ஓசைகளையும் மீறி

'உஷ்ணப் பிராந்தியத்தில் வளர்ந்த செடியை

குளிர் மிகுந்த பனி மலையில் நட்டால்

ஏது நடக்குமென நீ அறியாயா' எனப் பாடும் இராப் பாடகனின் குரல்

தினந்தோறும் இடைவிடாது எதிரொலிக்கிறது

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

நன்றி

# அம்ருதா இதழ், அக்டோபர் 2013, திண்ணை