செம்மஞ்சள் பொழுதின் வானம்

பூர்வீக வீட்டிலிருந்து சற்றுத் தொலைவுதான் எனினும்

நடந்தே செல்லத் தலைப்பட்டோம்

அரூப ஆவிகள் உலவும் தொன்ம பூமியென

வழி காட்டியவர்கள் சொன்ன கதை கேட்டு அச்சமுற்றாயா

எத்தனையெத்தனையோ தலைமுறைகளுக்கு ஊணிட்ட

வேலிகளற்ற தரிசு வயலது

பரந்து விரிந்த எம் பண்டைய பூமி

வண்டி கட்டிச் சென்று மூத்தோர் விவசாயம் பார்த்த

சருகுக் கோரைப் புற்கள் விரவிக் கிடக்கும் பயிர்நிலம்

என் ஞாபகத்திலொரு பூநெல்லிச் செடியிருக்கிறது

நிலா இரவுகளில் முற்றத்தில் பாய்விரித்து

தலைகோதிக் கதை சொன்ன அம்மா நட்ட செடி

பிஞ்சு விரல்கள் வலிக்க வலிக்க

மூக்கு நீண்ட பேணியொன்றில் நீரேந்தியூற்றி

நானதை வளர்த்து வந்தேன்

அந்நிய நகரத்தில் நீயும் நானும்

அலங்காரத்துக்காக வைத்திருக்கும் போலிச் செடி போலன்றி

அது நன்கு தளைத்திருந்தது

தேசம் விட்டகன்ற நாளில்

அக் காலத்தில் நிழலுக்கென்று வளர்த்திருக்கக் கூடிய

கொன்றையும் வேம்பும் இன்ன பிற மரங்களும்

குளிர்ச்சியைத் தந்திருக்கும்

கூடவே களைப்பறியாதிருக்க வாய்ப்பாடலும்

கூட்டுக் கதைகளும் வெற்றிலையும்

சிறு காயங்களுக்குச் சேற்று மண்ணுமென

உழுத பின் வாடிக் களைத்த மூத்தவர்கள்

அங்கமர்ந்து ஓய்வெடுத்திருப்பர்

இன்று

சட்டை கழற்றிச் சென்றிருந்ததொரு சர்ப்பம்

தூர்ந்துபோய் வான் பார்த்திருக்கும் பெருங்கிணறும்

பல பிரேதங்களைச் சுமந்திருக்கக் கூடும்

எம் மூதாதையரின் இதிகாச ரேகைகள் பரவிய நிலத்தை

பாதி விழுங்கிச் செரித்திருக்கின்றது கருவேலங்காடு

அநேகப் பெருவிருட்சங்கள் மரித்துவிட்டன இப்போது

வலிய துயர்களைக் கண்டு தளர்ந்து கிடக்கிறது பூமி

அதன் உடலிலின்னும்

சுருக்கங்களைத் தீட்டிக் கொண்டேயிருக்கிறது

கோடை காலத் தூரிகை

அத்தி மரத்தில் சாய்ந்து நின்றபடி

அந்திப் பேய் வெயில்

மஞ்சளாய் ஊடாடிய தரிசு வெளி பார்த்துச் சட்டென

''வான்கோ'வின் ஓவியமும் குரூர ஆயுதங்களும்

ஒருங்கே கலந்த நிலம்' என்றாய்

தங்க பூமியின் ஆகாயத்தில்

செஞ்சாயம் கலந்தது வேறெப்படியாம்

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

நன்றி

# அம்ருதா இதழ், மலைகள் இதழ், வல்லமை இதழ், பதிவுகள் இதழ், காற்றுவெளி இதழ், நவீன விருட்சம் இதழ்

# ஓவியம் - Van gogh

தொலைவிலும் அருகிலும் மிதக்கும் கடல்

துல்லியமான நீர்ப்பரப்பு

கூழாங்கற்களைப் போர்த்திப் படர்ந்திருக்கிறது

சலனமற்றிருக்கிறது ஈர நிலத்தின் சயனம்

போர்வையின் பாசிப் பூக்களும் பசிய அலங்காரங்களும்

அசைந்தசைந்து

காற்றின் தாலாட்டுக்களை இசைக்கின்றன மௌனமாய்

உன் கையிலொரு மதுக் குவளை

'அதிதிகளாய்ப் பறவைகள் வந்திரையும்

மா கடலின் மேலேயான வானம் பற்றித் தெளிவாகத் தெரியும்

சமுத்திரம் பற்றி மட்டும் சொல்' என்றாய்

'இறுதி மதுவில் கரைந்தழியும் பேரண்டம்'

வேறென்ன சொல்ல இயலும்

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

நன்றி - # அம்ருதா இதழ்-பெப்ரவரி 2015, # வல்லமை இதழ் # தமிழ் எழுத்தாளர்கள் இதழ், # நவீன விருட்சம் இதழ் # வார்ப்பு இதழ்

  

ஒரு பனித் துளி ஈரம்

இலைகளை உதிர்த்தழும் விருட்சங்களைத் தடவிக் கொடுத்து

தாண்டிச் சென்ற கோடையைக் கழுவி

ஞாபகக் கொடியில் காயப்போட்டாயிற்று உலர்த்தவென

வெண்சாயங்களில் தோய்த்தெடுத்த இழைகளைக் கொண்டு

குளிர்காலக் கம்பளிகளை

பின்னுகிறது காலம்

அதைப் பிடித்துக் கொண்டு படர்கிறது

நேற்றைக்கு முந்தைய தினங்களில் துளிர்விட்ட

சிறு ஒற்றைக் கொடி

வைசாக தினங்களில் வெண்ணிற ஆடையும் பூக்களுமென 

விகாரைக்கு அணிவகுத்துச் சென்ற பக்தர்கள்

எறிந்து போன சிறு விதையாக இருக்கலாம் தாவரத்தின் மூலம்

நிலம் பிளந்து வந்த கொழுந்துக்குப் புதிது

அலையெனச் சுழலும் காற்றும்

நிமிரும்போதெல்லாம்

உற்றுப் பார்த்தவாறிருக்கும் பரந்த ஆகாயமும்

விசாலமாய் நகரும் பூச்சிகளும் இன்னபிற ஜந்துக்களும்

இன்னும்

மிதிக்கக் காத்திருக்கும் மனிதர்களும்

வரும் காலங்களில்

அதன் கிளைகளில் வந்தமரும் அணில்கள்

இன்னும் பிறக்கவேயில்லை

இலைகளின் மறைவுகளுக்குள் தம்

கூடுகளைச் செதுக்கக் கூடிய பட்சிகள்

கண்டங்கள் தாண்டி இன்னும் புலம்பெயரவேயில்லை

வேர்களை வளப்படுத்தும் புழுக்களும்

இன்னும் நகரவேயில்லை எனினும்

எப்போதோ மனிதன் உறிஞ்சியகற்றி விட்டான்

தாவரங்களுக்கான ஈரத்தை

மண்ணிலிருந்தும் மனதிலிருந்தும்

பனிக் கூட்டம் விடியலை

பேரோசையுடன் பாடும் சொப்பனங்களெல்லாம்

காடுகளால் நிரம்பி வழிகின்றன

தீயிடம் யாசகனாக்கும்

குளிர் காலத்தின் நீள இரவுகளிலும்

வனங்களைத் தொழுத ஆதிவாசிகளை

கடவுளிடம் மீளக் கொடுத்துவிட்ட இக் காலத்தில்

துளிர்த்திடப் போதுமானதாக இருக்கலாம்

தளிரின் வேருக்கென

இப் பேரண்டம் தரும்

ஒரு பனித் துளி ஈரம்

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

நன்றி 

அம்ருதா கலை இலக்கிய இதழ் - பெப்ரவரி 2015, நவீன விருட்சம் இதழ், வல்லமை இதழ், தமிழ் எழுத்தாளர்கள் இதழ், பதிவுகள் இணைய இதழ், காற்றுவெளி இதழ் 

# ஓவியம் - Mr.Milju Varghese Kurishingal 

ஆட்டுக்குட்டிகளின் தேவதை

ஆட்டுக்குட்டியைத் தூக்கித் திரிந்த இடைச்சியின்

இடர்காலப் பாடல் எங்கும் விரிகிறது

கோடை காலங்களில் எஞ்சியிருக்கும்

அம் மலைப் பிரதேசப் பூக்களில் தேனுறிஞ்சும்

கூர் சொண்டுக் குருவி

நிலாக் கிரணங்கள் வீழும்

அவளுக்குப் பிடித்தமான வெளிகளுக்கெல்லாம்

அப் பாடலைக் காவுகின்றது

பள்ளத்தாக்கில் ஆடுகளைத் துரத்தியபடி

தண்ணீர் தேடிச் சென்றவேளை

சிதைந்தவோர் குளக்கரையைக் கண்டுகொண்டாள்

வரண்ட பாசிகளோடு வெடித்திருந்த தரையில்

களைத்துப் போய் பெருவலி தந்த

கால்களை மடித்து ஓய்வெடுத்தவளோடு

சேர்ந்து கொண்டதொரு சிவப்பு வால் தும்பி

வலிய விருட்சங்கள் உதிர்ந்துவிட்டிருந்தன

விதவிதமாய்க் குரலிட்ட பட்சிகளெல்லாம்

வேறு தேசங்களுக்குப் பறந்துவிட்டிருந்தன

புழுதி மண்டிய மேய்ச்சல் நிலத்தில்

மந்தைகளின் தேவதை

முடங்கிப் போயிருக்கிறாள்

உஷ்ணப் பிரம்பினைக் காட்டி

அவளை மிரட்டி வைத்திருக்கும் வெயில்

கடல் தாண்டித் தனது யாத்திரையைத் தொடரும்வரை

பயணப் பாதைகளிலெல்லாம்

ஆட்டுக்குட்டிகளே நிறைந்திருக்கும்

இடைச்சியின் கனவில் எப்போதும் வரும்

பசிய மரங்கள் அடர்ந்திருக்கும் வனமும்

மீன்கள் துள்ளித் தெளிந்த நீரோடும் நதியும்

புற்களும் புதர்களுமாய் அடர்ந்த சமவெளியும்

அவளுக்கு எப்போதும்

ஆதிக் காலங்களை நினைவுறுத்தும்

வாடிச் சோர்வுற்ற விழிகளினூடு

தொலைவில் அவள் கண்டாள்

யானையாய்க் கறுத்த மேகங்கள்

வானெங்கும் நகர்வதை

இனி அவள் எழுவாள்

எல்லா இடர்களைத் தாண்டியும்

துயருற்ற அவளது பாடலோடு

விழித்திருக்கும் இசை

ஒரு புன்னகையெனத் ததும்பித் ததும்பி மேலெழும்

ஆக்ரோஷமாக... ஆரவாரமாக...

ஆட்டுக்குட்டியைப் போலவே துள்ளித் துள்ளி...

- எம். ரிஷான் ஷெரீப்

நன்றி

# தீராநதி இதழ் - அக்டோபர் 2014, வல்லமை, பதிவுகள், வார்ப்பு

அதைப் பற்றிச் சொல்வதற்கில்லை

கழுத்து நீண்ட வாத்துக்கள் பற்றிய உன் கதையாடலில்

சாவல் குருவிக்கு என்ன திரை

அதுவும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்

அடித்த சாரலில்

வண்ணத்துப் பூச்சியின் நிறம் மட்டும் கரைந்தே போயிற்று

நல்லவேளை சருகுப் பூக்கள் அப்படியேதானே

பிறகென்ன

வற்றிய ஆழக் கடல்களின் நிலக் கரையில்

துருப்பிடித்துப் பாதி மணலில் மூழ்குண்ட

நங்கூரங்களின் கயிற்றோடு

உப்புக் கரித்துத் தனித்திருக்கின்றன சிதிலப் படகுகள்

அந்தி மாலையில் தூண்டிலிட்டமர்ந்து

வெகுநேரம் காத்திருக்கும் சிறுவன்

பாரம்பரிய விழுமியங்களைப் போர்த்தி

உணவு தயாரிக்கும் இளம்பெண்

நிலவொளியில் புயல் சரிக்க

போராடி அலையும் பாய்மரக் கப்பல்

அழிந்த மாளிகை

அசையாப் பிரேதம்

அது என் நிலம்தான்

உன் மொழி வரையும் ஓவியங்களில்

எல்லாமும் என்னவோர் அழகு

உண்மைதான்

மந்தையொன்றை அந்தியில்

நெடுந் தொலைவுக்கு ஓட்டிச் செல்லும்

இடையனொருவனை நான் கண்டிருக்கிறேன்

நீ சொல்வதைப் போல

காலத்தை மிதித்தபடிதான் அவன் நடந்துகொண்டிருந்தான்

நெடிதுயர்ந்த மலைகள்

உறைந்துபோன விலங்குகளைத்தான் தின்று வளர்கின்றன

ஆகவே மலைக் குகை வாசல்களில் அவன் அவைகளோடு

அச்சமின்றி ஓய்வெடுத்தான்

சொல்

மெய்யாகவே நீ கனவுதான் கண்டாயா

என்னைக் கேட்டால்

வாசப் பூஞ்சோலை

சுவனத்துப் பேரொளி

தழையத் தழையப் பட்டாடை

தாங்கப் பஞ்சுப் பாதணி

கால் நனைக்கக் கடல்

எல்லாவற்றிலும் நேர்த்தியும் மினுமினுப்பும்

தேவையெனில் அமைதியும்

தேர்ந்தெடுத்த மெல்லிசையும் என

எல்லாமும் இன்பமயம் என்பேன்

அத்தோடு

இன்னும் கூட இரவு

தினந்தோறும் கொஞ்சம் இருட்டை

எனக்காக விட்டுச் செல்கிறது கிணற்றுக்குள்

என்பதைச் சொல்வேன்

வேறென்ன கேட்கிறாய்

இலையுதிர் காலத்து மரத்தின் வலி

அதைப் பற்றிச் சொல்வதற்கில்லை

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

நன்றி

# தீராநதி இதழ், ஆகஸ்ட் 2014, படிகள் - 50 ஆம் இதழ் சிறப்பு வெளியீடு, பதிவுகள், வல்லமை, நவீன விருட்சம், காற்றுவெளி